• سال جديد تحصيلي فرانسه با ورود 12ميليون و 68هزار و 200دانش آموز
  اين دانش آموزان در 67هزار و 77مدرسه زير نظر 878هزار و 947معلم، تحصيلات خود را پي مي گيرند.
  رييس جمهوري فرانسه برخلاف سال هاي گذشته که رسم بود وزير آموزش و پرورش به مناسبت آغاز سال تحصيلي پيامي ارسال کند، امسال خود راسا با ارسال و قرائت پيامي خواستار تحکيم مباني آموزشي اين کشور شد که بيشتر نظام آموزش مدارس راهنمايي را نشانه رفته است.

پيشينه نظام آموزشي فرانسه

نظام آموزشي موجود يا همان «مدارس راهنمايي يگانه» که در زمان «والري ژيسکاردستن» و وزارت «هابي» در آموزش و پرورش فرانسه و به نام همين وزير شهرت يافته است، در 11ژوييه 1975با تصويب قانون تاسيس نظام آموزشي يگانه ابلاغ شد و بر اساس آن مدارس راهنمايي در متن نظام آموزشي متولد گرديد.
بر اساس اين قانون، مقرر شد تا دانش آموزان پس از اتمام و دريافت گواهي نامه دوره دبستان يک دوره چهار ساله راهنمايي که به «بروه» شهرت دارد را نيز بگذرانند.
دانش آموزان فرانسوي همچنين ناگزيرند پس از گذراندن دوره راهنمايي، ادامه تحصيل خود را در سه حوزه آموزش عمومي، فني و حرفه اي دنبال کنند تا به مدرک ديپلم متوسطه ختم شود (نظام آموزش عمومي ايران و بسياري کشورهاي ديگر نيز برگرفته از همين تقسيم بندي است).
اين قانون در سال هاي اخير دستخوش تغييراتي شده ولي کليت آن حفظ شده است و تلاش مي شود تا بر غناي آن افزوده شود.
در حقيقت تاسيس مدارس راهنمايي در فرانسه ناشي از نياز پس از جنگ بود تا ابتدا يک آموزش عمومي و مباني عمومي و حرفه اي کار و دانش در اختيار همه افراد جامعه قرار گيرد و در مرحله بعد دانش آموزان خود را براي ورود به مرحله تخصصي دبيرستان و آمادگي براي آموزش هاي فني تر آماده سازند.
مراحل ترکيب دو سطح آموزشي و تربيتي نيز در مدارس راهنمايي پيش بيني شد و براي هر مدرسه راهنمايي، مرکز اسنادي سمعي و بصري پيش بيني شده بود تا دانش آموزان و اساتيد بتوانند با مشارکت نزديک با هم راه آينده را آسانتر تصوير کنند.
سارکوزي نتايج اين راه 30ساله را موفق ارزيابي نمي کند و منتقدانه در پي آن است که آموزش عمومي فرانسه بايد با نياز فرزندان مطابقت داشته و شايسته آنان باشد.

● هويت نمادگرايانه درخلق اثر معماري
علی حقیقت
سمبول يا نماد در جايگاه معنا شناسانه، داراي هويتي شده است به قدر و اندازه تمام هنرها، ملت ها و زبان ها و آنها كه اغراق را دوست دارند، گستره مفهوم سمبول ها را به قدر تمام انسان ها افزايش مي دهند! وقتي از سمبول سخن مي گوييم، گويي از اسم كوچكي حرف مي زنيم كه بدون نام خانوادگي اش قابل شناسايي نيست. سمبوليسم در شعر، در داستان، در نقاشي و... در همه جا، حتي زبان شناسي البته با كمي تغيير اسمش بارها و بارها تكرار مي شود.
سمبول در روان شناسي، سمبول در زبان شناسي، سمبول در نقاشي، سمبول در سينما، سمبول در شعر، سمبول در نمايش، سمبول در داستان اشتراك لفظ دارند اما در معنا تفاوت هايي دارند كه نمي شود فراموششان كرد. نمي دانم تا به حال به زبان مردم توجه كرده ايد يا نه؟ مردم به خيلي چيزها مي گويند سمبول؛ تاكيد مي كنم خيلي چيزها و خود مردم نيز بارها و بارها در صحبت هاي روزمره شان بر اين سمبول ها تاكيد مي كنند.... سمبول مقاومت، سمبول آزادي، سمبول صبر، سمبول قدرت و ...، اين سمبول گاهي يك شخص است و گاهي يك سازه. گاهي جنس آن كاغذ است و گاهي سيمان.... به نظرم اين سمبول هاي گاه گاه تمامي ندارند! اما براي آنها كه اهل معماري هستند برخي از اين سمبول هاي گاه به گاه جاي تامل بيشتري دارد.
مثلاً سازه ميدان آزادي تهران براي مردم ما و شايد مردم دنيا سمبول ايران است و برج العرب سمبول دبي، همان طور كه ايفل سمبول فرانسه است و پيزا سمبول ايتاليا، كم نيستند كشورهايي كه ساختماني در جايگاه سمبول ملي آنهاست.
اما در ايران خودمان مردم، برخي شهرها را نيز با سمبول هاي مشابهي مي شناسند.
اگر بخواهيم اين سمبول ها را تقسيم بندي كنيم شايد به چنين دسته هايي برسيم:
۱ -سازه هاي معماري متاثر از محيط: مثل بادگيرهايي كه سمبول يزد هستند.
۲- سازه هايي كه بخشي از تاريخ كهن كشورمان را بازگو مي كنند: مثل ارگ بم كه سمبول كرمان است يا بود!
۳- سازه هايي كه فرهنگ كشورمان را يادآوري مي كنند: مثل مقبره باباطاهر كه سمبول همدان است.
۴- سازه هاي صنعتي: مانند پالايشگاه نفت كه سمبول آبادان است.
به نظرم افزودن نمونه اي ديگر به اين نمونه ها كار سختي نيست.
علاوه بر اين سمبول هايي كه هر كدام از دل يك معماري بيرون آمده اند، گاهي برخي الگوهاي معماري براي مردم ما سمبول يك طرز فكر خاص است مثل طراحي دروني و بيروني براي خانه كه به نوعي سمبول تفكر سنتي است.
سوالي كه بايد بار ديگر مطرح كرد اين است، ما مردم كشوري هستيم كه تجربه يك انقلاب پيروز و تغيير سيستم حكومتي از شاهنشاهي به جمهوري را داشته و هشت سال جنگ تحميلي را پشت سر گذاشته است؛ جنگي كه طولاني ترين جنگ در پايان قرن بيستم لقب گرفته است؛ كدام سمبول در معماري معاصر هويت جديد ما را نشان مي دهد؟

 آموزش معماری و برخی از مسائل آن در ایران

پیرمرد کالیفرنیایی که او را از پریتزکر ۲۰۰۵ به خاطر داریم بالاخره کار خود را کرد؛ مدیر عامل مهندسان مشاور مرفسیس، قرار است بلندترین برج را در تاریخ فرانسه برای پاریس بسازد. ساختمانی شیشه‌ای که بلندمرتبه تر از برج ایفل است.
پاریس برای ساخت و سازهای جدید محدودیت‌هایی دارد؛ از آن جمله در بخش‌های قدیمی شهر ساخت و ساز جدید و بلند مرتبه صورت نمی‌گیرد و ساختمان‌های موجود تا آنجایی که امکان داشته‌باشد، مرمت می شوند.
در زمان ریاست جمهوری فرانسوا میتران در سال ۱۹۸۹ تصمیمی مبتنی بر طراحی و اجرای بخش جدیدی از شهر پاریس گرفته‌شد که ساختمان‌های تجاری بر آن حکومت می‌کردند و به مینی منهتن مشهور شد؛ این طرح در ناحیه لادفانس در غرب بخش قدیمی شهر شکل گرفت که بزرگترین مرکز شهری اروپا است و فرانسوی ها به سبب رقابت دیرینه با آمریکا آنرا بنا نهادند. لادفانس آغاز نسل جدیدی از ساخت و سازهای شهری بنام مراکز تجاری شهری بود که پس از آن در مسکو، آمستردام، مادرید و ... همان الگو تکرار شد. این الگو هم اکنون در آستانه ساخت نسل جدیدی از ساختمانهای تجاری است.
مرفسیس قرار است برجی با نام برج نور در همین منطقه بسازد؛ برجی که با توربین های بادی عظیم کامل می‌شود و زیربنایی در حدود ۱۳۰۰۰۰ متر مربع دارد. این طرح هزینه ای در حدود۹۰۰ میلیون یورو دربرخواهدداشت و قرار است تا سال 2012 به بهره‌برداری برسد!