نام كل مجموعة اين قانون، قانون برابري فرصت ها است. بخشي از اين قانون تحت عنوان اولين قرارداد شغلي يا Contract Premiere Embauche) CPE) مربوط به افراد زير 26 سال است كه صاحب هر حرفة تخصصي، علمي و دانشگاهي باشند. هنگام گذراندن دورة 2 سالة آزمايشي كار، معروف به دورة تكوين و تحكم ، كارفرما حق دارد بدون دادن مهلت يا توضيح، قرارداد را فسخ و كاركن را اخراج كند.اين دورة آزمايشي براي افراد بالاي 26 سال، 1 تا 3 ماه است. بعد از اين دورة آزمايشي، قرارداد حالت دائمي پيدا مي كند و كارگر مشمول تمامي مزاياي كارگري مي شود.در قانون جديد كه تصويب شده است، اين دورة آزمايشي براي افراد زير 26 سال، از 6 ماه به 2 سال افزايش يافته است و كارفرمايان مي توانند بدون توضيح و ارائة مدرك اخراج كنند.در نسخة اصلاح شده كه از اول آوريل (12 فروردين 85) با امضاي رئيس جمهور، اجرايي شده، دورة آزمايشي از 2 سال به يك سال كاهش يافته و كارفرمايان نبايد كاركنان را بدون مدرك اخراج كنند.

بعد از تصويب مجلسين فرانسه و امضاي رئيس جمهور و اجرايي شدن قانون، دولت موظف است هر 6 ماه يك بار، ارزيابي عملي قانون برابري فرصت ها را انجام داده و به مراجع ذي صلاح گزارش دهد.

اوضاع فرانسه دوباره به هم ريخته بودو انگار قرار نبود غائله به اين زودي ها ختم شود اما شيراك آب سردي روي آتش اين شلوغ كاري ها ريخت! و آنان پيروز شدند ...

به مناسبت سالروز عروج سيد شهيدان اهل قلم _ سيدمرتضي آويني

با شوق،با کنج کاوی و با یک شاخه گل مریم به دیدارش رفتم. در دفتر سوره. اولین بار بود او را دیدم ،دست دادیم ،یک دیگر را بوسیدیم. در اتاق بوی کاغذ ،بوی گل مریم (که می گفت مریم را بیش از هر گلی دوست دارد ) و بوی سادگی نجیبانه ای در هم آمیخته بود .نشستیم واز همه چیز سخن گفتیم،اما نه همه کس- اگر رشته کلام می‌رفت، که ذره‌ای فقط ذره‌ای به غیبت و بدگوئی آلوده شوی، سکوت می‌کرد لبخند می‌زد حرف دیگری را پیش می‌کشید، و چه انباشتی بود از حرف‌ها و سخن‌ها و اندیشه‌ها. و همه حرفهایش از کفر نومیدی و ناروشنایی بری بود، در سخنانش روشنایی و روشن‌بینی موج می‌زد و چه انباشتی بود از آمال و آرزوها و در همه آرزوها، ردپای حتی کمرنگ از من خودش پیدا نبود و هرچه بود برای دیگران بود، برای مردم، برای سینما، برای هنر، برای حقیقت و زیبایی و برای عشق خدا.
آخر مگر می‌شود در این وانفسا این همه خالص بود، این همه ناب، این همه صیقل یافته، این همه شفاف، پاک و زلال؟ آن قدر زلال که در نی‌نی چشمهایش تا ته ته دلش را می‌دیدی و البته آن کرانه کوچکی از دریای دلش را که تو می‌فهمیدی، که معشوقه، به قد همت عاشق باشد، و من هرگز آن‌قدر شفاف نبودم که بتوانم همه بیکرانگی دریای دلش را ببینم، بعضی ها بزرگند و نه اینکه فقط در ذهن‌های حقیر بزرگ باشند، و سید مرتضی آوینی آن کیمیای کمیابی بود که به راستی بزرگ بود، گرم و مؤمنانه حرف می‌زد، و چه وسیع بود و دریادل، می‌توانستی سرسختانه مخالفش باشی اما ذره‌ای از برق نجیبانه نگاهش کم نشود، برق نجیبانه و صادقانه‌ای که نمی‌توانستی مجذوبش نشوی. سید مرتضی آوینی آنچنان بود که می‌نمود و آنچنان می‌نمود که بود، با همه صداقت و صراحتش، با همه گرما و خلوصش و خلوص و خلوص... عارفی وارسته و نجیب بود و بی‌نیازی و وارستگی و نجابت متاعی نیست که بر سر هر بازار بفروشند، این گوهرها به صد خون دل از کان وجود برمی‌آید و کان وجود او سرشار از گوهر بود، گنج بود. آه داغ پرپر شدن وجود نازنین او...

امام صادق، عليه السلام، فرمودند:

- نوروز، روزى است كه خداوند در آن از بندگان خويش ميثاق گرفت كه جز او را عبادت و پرستش نكرده و به او شرك نورزند و به فرستادگان و پيامبرانش و نيز ائمه هدى ايمان بياورند.

- نوروز اولين روزى است كه خورشيد در آن طلوع كرد و باد در آن وزيدن گرفت و در آن روز درخشندگى زمين خلق شد.

- نوروز روزى است كه كشتى نوح بر كوه جودى كناره گرفت.

- نوروز روزى است كه افرادى كه از خانه هاى خود خارج شده و به آزمايش الهى از دنيا رفتند، مجدداً به دنيا بازگشتند.

- در اين نوروز است كه جبرئيل بر پيامبر اكرم، صل الله عليه وآله، نازل شد.

- و درست در همين روز است كه پيامبر اسلام، حضرت على را بر شانه خود گذاشت تا او بتهاى قريش را از بيت الحرام پايين كشيد و آنها را درهم شكست.

- نوروز روزى است كه پيامبر به اصحابش دستور داد تا در مورد خلافت و ولايت مؤمنان با حضرت على عليهالسلام بيعت كنند.

- و در همين نوروز بود كه پيامبر، صل الله عليه وآله على، عليه السلام، را به سوى جنيان فرستاد تا براى او از آنان بيعت بگيرد.

- نوروز روزى است كه براى حضرت على بيعت مجدّد گرفته شد.

- و نوروز روزى است كه حضرت على، عليهالسلام، بر اهل نهروان پيروز شد و ذوالثديه را كشت.

- و نوروز روزى است كه قائم ما در آن روز ظاهر مىگردد و بر دجّال پيروز میشود و او را بر زبالهدان كوفه آويزان میكند.

-و هيچ نوروزى نيست مگر آنكه ما در آن روز توقّع ظهور حضرت حجت، عجل الله تعالى فرجه الشريف، را داريم چرا كه اين روز، از روزهاى ما و شيعيان ما است كه عجم (ايرانيان) آنرا گرامى دشته ولى شما آنرا ضايع نموديد ...

نكته‌سنجي و ظريف طبعي ايراني، روحيه‌اي در مردم پديد مي آورد كه در روزهاي ورود به سال نو براي ابراز آرزوهاي شادمانه خود براي يكديگر از قالب‌ها و اصطلاحات و الفاظي استفاده كنند كه در عين حال تداعي‌هاي ناخوشايند براي جنبه ديگري از عواطف مردم كه عواطف عميق ديني است پيش نيايد، و اين كاري است كه مردم ما در طول بيش از هزار سال، حداقل هر سي و سه سال يكبار، انجام داده‌اند و بخوبي آن را مديريت كرده‌اند.

سيد بن طاوس با اشاره به اين كه شيخ طوسي ‌مي‌گويد اسرا روز اربعين از شام به سوي مدينه حركت كردند و خبری كه بازگشت آنان را در اربعين به كربلا دانسته‌اند، در هر دو مورد ترديد مي‌كند. ترديد او از اين ناحيه است كه ابن زياد مدتي اسراء را در كوفه ‌نگه داشت. ابن طاوس مي‌گويد: اين كه اجازه بازگشت به كربلا به آنها داده باشد، ممكن است‌، اما نمي‌توانسته در اربعين باشد...